Een wolk van een baby, en toch… - VivaGezond

Een wolk van een baby, en toch…

1 mama op 7 heeft een postnatale depressie. Spijtig genoeg zijn er slechts weinig jonge moeders die er met hun arts of hun familie over durven praten…

Een fragiel evenwicht

De eerste dagen na de bevalling zijn moeder en kind heel kwetsbaar… Het postpartum, de periode na de bevalling, is lang niet altijd rozengeur en maneschijn. Heel wat jonge moeders vallen immers ten prooi aan hevige emoties, verwardheid, onzekerheid tegenover al die nieuwe uitdagingen en verantwoordelijkheden die hen te wachten staan.

Veel vrouwen voelen zich overrompeld en bang. Ze moeten zich immers aanpassen aan hun nieuwe rol en de komst van hun kind zal ook op andere vlakken heel wat veranderen in hun leven (werk, carrière, de relatie met hun partner, enz.).

Niet zelden wordt de bevalling dus gevolgd door een periode van decompensatie, zoals ook blijkt uit de statistieken: 11 à 20% van de jonge moeders zijn het slachtoffer van een postnatale depressie.

Postnatale depressie: een heuse ziekte!

Hoewel postnatale depressie geen zeldzaamheid is, wordt ze vaak niet tijdig gediagnosticeerd. Slechts zelden wordt de diagnose al in de kraamkliniek gesteld. Het verzorgend personeel heeft immers meer oog voor de strikt medische aspecten dan voor het lichamelijke welzijn van moeder en kind.

Bovendien schamen de jonge moeders zich vaak en durven ze niet over hun angsten en negatieve gevoelens te praten. Die passen immers niet bij zo’n ‘gelukkige gebeurtenis’ als de geboorte van hun kind.

De symptomen herkennen

Maar toch is er die keerzijde van de medaille: pijn, woede, angst, verwardheid, machteloosheid, schuldgevoel, schaamte en immense eenzaamheid… Dromen die gebroken zijn, met alle hevige emoties van dien!

Depressieve jonge moeders voelen zich nutteloos, machteloos. Ze schamen zich en ze voelen zich schuldig. Ze zijn doodongerust, maken zich zorgen over hun baby, twijfelen of ze wel een goede moeder zijn. Sommigen kijken zelfs al in de toekomst, en zien zich in gedachten overrompeld door taken en verantwoordelijkheden die ze waarschijnlijk niet zullen aankunnen: de overschakeling op vaste voeding, de baby leren lopen, de zindelijkheidstraining, de eerste schooldag…

Hoewel ze doorgaans heel bekommerd zijn om het welzijn van hun kind, klagen sommige moeders ook over een zekere onverschilligheid of gemengde gevoelens tegenover hem, of over de dwanggedachte dat ze hem kwaad willen doen, wat hen vreselijk ongerust maakt (soms kampen ze zelfs met zelfmoordneigingen).

Postnatale depressie begint gewoonlijk binnen zes weken na de bevalling; het is belangrijk om van bij de eerste symptomen een arts te raadplegen.

‘Waarom ik?’

De ziekte is vaak het gevolg van verschillende genetische, hormonale, psychologische en socioculturele factoren.

Een depressie tijdens de zwangerschap (een probleem dat bij minstens 10% van de zwangere vrouwen voorkomt!), persoonlijke of familiale antecedenten van humeurstoornissen, de verwachtingen van het moederschap, de trauma’s tijdens hun jeugd (de fameuze ‘spoken in de kinderkamer’), stresserende levensgebeurtenissen in het jaar vóór de bevalling, relatieproblemen, een gebrekkige sociale omgeving…  Het zijn allemaal factoren die een postnatale depressie in de hand kunnen werken. Ook vandaag nog zijn problemen met het ouderschap een groot taboe, wat het stilzwijgen en de stigmatisering alleen maar verhoogt.

Jonge of toekomstige moeders moeten durven te praten over hun negatieve gedachten en emoties waarover ze zich zo schamen, net op het moment dat iedereen verwacht dat ze stralen… Ze moeten weten dat twijfel en onzekerheid tijdens de zwangerschap en na de bevalling volkomen normaal zijn.

Maar wat kunnen ze doen om zich weer goed te voelen?

Hulp zoeken, zich laten omringen en rusten kunnen het depressieve jonge moeders al veel makkelijker maken en hen helpen om beter om te gaan met deze delicate overgangsfase.

Veel vrouwen die het slachtoffer zijn van een postnatale depressie, hebben niet alleen nood aan steun maar ook aan psychotherapie – alleen, met de partner of met het gezin – of eventueel aan een geneesmiddelenbehandeling (antidepressiva, angstremmers,…).

Als de jonge moeder het té moeilijk krijgt en niet meer behoorlijk voor zichzelf en haar kind kan zorgen, is een opname in een moeder-baby-eenheid een optie.

In samenwerking met Ria Docx, psychiater

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone